Welk generatie bindmiddel is het beste?
Invoering
Op het gebied van de tandheelkunde spelen bondingmiddelen een cruciale rol bij het garanderen van het succes en de levensduur van verschillende restauratieve behandelingen. Ze worden gebruikt om een sterke verbinding te creëren tussen de tandstructuur en restauratieve materialen zoals composieten of keramiek, waardoor stabiliteit en duurzaamheid worden geboden. Door de jaren heen zijn er verschillende generaties bindmiddelen ontwikkeld, elk met hun unieke voordelen en beperkingen. Dit artikel heeft tot doel de verschillende generaties bindmiddelen te onderzoeken en te bepalen welke in de klinische praktijk als de beste optie wordt beschouwd.
Generatie I-hechtmiddelen
De eerste generatie bindmiddelen, geïntroduceerd in de jaren vijftig, was gebaseerd op zuuretsen om micromechanische retentie op het glazuur te creëren. Deze middelen gebruikten fosforzuur om selectief de buitenste laag van het glazuur te verwijderen, waardoor een ruw oppervlak ontstond voor een betere hechting. Deze generatie bindmiddelen had echter verschillende beperkingen. Ze waren niet effectief op dentine, omdat etsen met zuur het instorten van de dentinetubuli veroorzaakte, waardoor het hechtingsproces werd belemmerd. Bovendien beperkten hun techniekgevoeligheid en gebrek aan stabiliteit op de lange termijn hun wijdverbreide gebruik.
Generatie II hechtmiddelen
De tweede generatie, ontwikkeld in de jaren zeventig, had tot doel de beperkingen van de eerste generatie aan te pakken. Deze middelen introduceerden het concept van primers en lijmen, waarbij de ets- en lijmstappen werden gescheiden. Er werd primer op het geëtste emailoppervlak aangebracht om het te bevochtigen en de penetratie en bevochtigbaarheid van de lijm te verbeteren. Vervolgens werd er adhesiefhars aangebracht, dat een chemische binding vormde met de primer, waardoor een adhesief grensvlak ontstond tussen de tandstructuur en het restauratiemateriaal.
Generatie II-bindmiddelen vertoonden een verbeterde hechtsterkte en duurzaamheid vergeleken met hun voorgangers. Ze zorgden voor een betere hechting aan dentine en waren minder techniekgevoelig. Ze hadden echter nog steeds beperkingen, zoals het onvermogen om zich te hechten aan vochtig dentine of vervuilde oppervlakken. Vochtbeheersing was cruciaal tijdens het aanbrengen om een optimale hechting te bereiken.
Generatie III-hechtmiddelen
De derde generatie bindmiddelen ontstond in de jaren tachtig en introduceerde het concept van total-etch-systemen. Deze systemen omvatten het etsen van zowel glazuur als dentine met zuur, gevolgd door het aanbrengen van een primer en lijm. Deze generatie bindmiddelen verbeterde de hechtsterkte verder, vooral op dentine, omdat het etsproces collageenfibrillen blootlegde, waardoor de micromechanische retentie werd verbeterd. Ze vertoonden ook een betere weerstand tegen vocht en vervuiling.
Generatie III-bindmiddelen werden algemeen aanvaard in de klinische praktijk vanwege hun voorspelbare hechtsterkte en vereenvoudigde techniek. Ze werden echter nog steeds geconfronteerd met uitdagingen bij het bereiken van een duurzame verbinding op lange termijn, vooral in een vochtige omgeving. Gevoeligheid voor techniekvariaties en postoperatieve gevoeligheid werden ook gerapporteerd.
Generatie IV-hechtmiddelen
De vierde generatie, geïntroduceerd in de jaren negentig, had tot doel de beperkingen van voorgaande generaties te overwinnen door hydrofiele monomeren in het lijmsysteem op te nemen. Deze hydrofiele monomeren hadden het vermogen zich te binden aan zowel vochtig dentine als glazuur, waardoor de noodzaak voor nauwgezette vochtbeheersing tijdens het aanbrengen werd verminderd.
Generatie IV-bindmiddelen vertoonden verbeterde hechtsterkte, verminderde techniekgevoeligheid en verhoogde weerstand tegen vocht en vervuiling. Ze boden ook verbeterde marginale afdichting en een betrouwbaardere verbindingsinterface. Er bleven echter zorgen bestaan over de postoperatieve gevoeligheid en de duurzaamheid op de lange termijn.
Generatie V-hechtmiddelen
De vijfde generatie hechtmiddelen ontstond begin jaren 2000 en introduceerde het concept van zelfetsende primers. Deze primers bevatten zure monomeren die tegelijkertijd het tandoppervlak etsen en primen, waardoor de hechtingsprocedure werd vereenvoudigd. Ze vormden een hybride laag door de oppervlakkige dentinelaag te demineraliseren en te infiltreren, wat resulteerde in een chemische en micromechanische binding.
Generatie V-bondingmiddelen zorgden voor een uitstekende hechtsterkte aan zowel glazuur als dentine, samen met verminderde postoperatieve gevoeligheid. Ze vertoonden een verbeterde vochttolerantie en een vereenvoudigde applicatietechniek, waardoor ze populair waren onder artsen. Er werden echter zorgen geuit over de controle van de etsdiepte en de stabiliteit van de binding op de lange termijn.
Generatie VI-hechtmiddelen
De afgelopen jaren is de zesde generatie bindmiddelen, ook wel universele bindmiddelen genoemd, geïntroduceerd. Deze middelen hadden tot doel het hechtingsproces verder te vereenvoudigen door zelfets- en ets-en-spoeltechnieken in één fles te combineren. Ze kunnen worden gebruikt in zowel zelfetsende als totale etsmodi, afhankelijk van de klinische situatie en de voorkeur van de operator.
Generatie VI-bondingmiddelen boden veelzijdigheid, omdat ze voor zowel directe als indirecte restauraties konden worden gebruikt. Ze vertoonden een uitstekende hechtsterkte aan glazuur en dentine, verbeterde vochttolerantie en verminderde postoperatieve gevoeligheid. Bovendien vereenvoudigden ze het verbindingsprotocol, waardoor tijd aan de stoel werd bespaard.
Conclusie
Concluderend kan worden gesteld dat de evolutie van bondingmiddelen door de jaren heen heeft geleid tot aanzienlijke verbeteringen in de adhesieve tandheelkunde. Elke generatie heeft nieuwe technieken en materialen geïntroduceerd, met als doel de beperkingen van voorgaande generaties te overwinnen. Hoewel het een uitdaging is om de absoluut beste generatie bindmiddelen te bepalen, heeft de zesde generatie, met zijn veelzijdigheid en vereenvoudigde toepassing, de afgelopen jaren aan populariteit gewonnen. Het is echter belangrijk op te merken dat de keuze van het bindmiddel afhankelijk is van verschillende factoren, waaronder de klinische situatie, de voorkeur van de operator en de specifieke behoeften van de patiënt. Het raadplegen van tandheelkundige professionals en het bijhouden van het laatste onderzoek is essentieel om weloverwogen beslissingen te nemen en succesvolle restauratieve resultaten te bereiken.